't wordt tijd..

Wordt het niet eens tijd om het taboe van de stilte te doorbreken? Niemand heeft goesting om in zijn hoekje te zitten kniezen. We willen ons allemaal gewoon amuseren en zonder al dat gedoe. Voor de meesten onder ons lijkt dat een normaal gegeven, voor anderen komt daar veel meer bij kijken. Gek toch, hoe moeilijk het soms kan zijn om gewoon een voetbalmatchke te organiseren onder kameraden, toch als één van die voetbalmakkers sinds een paar maanden, en na een verkeersongeval, niet meer kan lopen zoals hij dat vroeger deed als spits van FC De Zwaan. And so what?! Die gast is zeker niet veranderd. Het enige wat misschien veranderd is, is dat hij zijn maten nog meer nodig heeft dan daarvoor. En dat hij gewoon één van hen is. Ik hoor het hem zoal zeggen 'hey ket, loopt eens wat rapper, 't is ni omdat het bij mij ni meer gaat, da gij u moet inhouden hé.'
Laten we al die misverstanden gewoon overboord gooien en normaal doen. Hoe dan? Eigenlijk is dat nog gemakkelijker. Want nu is er een mediaproject dat je daarbij wil helpen, en het leuk maakt voor iedereen. Gelukkig kunnen we dat niet allemaal alleen doen, en daarvoor hebben we ieders hulp broodnodig. Om dit project echt op de best mogelijke manier tot een waar succes te maken, willen we graag de vrienden van jonge verkeersslachtoffers uitnodigen om ons zo snel mogelijk te contacteren (via een reactie of via een reactie op onze twitter account @wijzijnopzoek). Zij zijn de sleutel tot het openen van de deur.
En geloof me, het gaat de max worden.

oproep aan alle vrienden van jonge verkeersslachtoffers

Ze zeggen weleens dat de wereld aan de durvers is. En dat is meer dan ooit waar. Toch kan alles zo voorbij zijn. We staan er niet altijd even hard bij stil. Er komt een auto aangereden, jij hebt hem niet gezien en dan wordt alles zwart. Je ontwaakt en de wereld is veranderd. Iedereen van je vrienden staat om je bed heen. Ze kijken beteuterd, weten niet goed wat te zeggen en blijven stil. Ze vragen zich stil af of ze wel een mopje mogen maken, of ze überhaupt mogen lachen. Niet met situatie maar om het ijs te breken. Misverstanden stapelen zich vaak op en de kloof wordt groter, net als de angst om de verkeerde dingen te doen en te zeggen. Moeten we bang zijn om verdriet te delen? Absoluut niet, zou ik zeggen. Beter is het om samen door die moeilijke periode te gaan en meer dan ooit dingen te plannen en te organiseren. Niets doet meer plezier dan te zorgen dat alles weer is zoals voorheen. Je kan dan misschien niet meer de dingen doen van vroeger, je bent nog altijd dezelfde persoon en je wilt nog altijd veel dingen realiseren, samen met je vrienden. In dit verhaal zijn vrienden belangrijker dan wat dan ook. Zij kunnen jou het gevoel geven dat je er nog altijd bijhoort, dat je gewoon één van hen bent. Vaak zorgen lange revalidaties of gewoon de angst ervoor dat je het sociaal contact verliest. Na een verkeersongeval geven mensen vaak aan dat ze dit het ergste vinden van de hele situatie. Logisch ook, want niemand gaat graag alleen door het leven. Het vraagt een zekere inspanning, maar dat is met zoveel dingen. We willen dan ook dat vrienden of vriendengroepen zich engageren om dit taboe mee helpen te doorbreken. We moeten op een plezierige en positieve manier dit heikel thema onder de aandacht brengen en er samen iets aan doen. Join us!