oproep aan alle vrienden van jonge verkeersslachtoffers

Ze zeggen weleens dat de wereld aan de durvers is. En dat is meer dan ooit waar. Toch kan alles zo voorbij zijn. We staan er niet altijd even hard bij stil. Er komt een auto aangereden, jij hebt hem niet gezien en dan wordt alles zwart. Je ontwaakt en de wereld is veranderd. Iedereen van je vrienden staat om je bed heen. Ze kijken beteuterd, weten niet goed wat te zeggen en blijven stil. Ze vragen zich stil af of ze wel een mopje mogen maken, of ze überhaupt mogen lachen. Niet met situatie maar om het ijs te breken. Misverstanden stapelen zich vaak op en de kloof wordt groter, net als de angst om de verkeerde dingen te doen en te zeggen. Moeten we bang zijn om verdriet te delen? Absoluut niet, zou ik zeggen. Beter is het om samen door die moeilijke periode te gaan en meer dan ooit dingen te plannen en te organiseren. Niets doet meer plezier dan te zorgen dat alles weer is zoals voorheen. Je kan dan misschien niet meer de dingen doen van vroeger, je bent nog altijd dezelfde persoon en je wilt nog altijd veel dingen realiseren, samen met je vrienden. In dit verhaal zijn vrienden belangrijker dan wat dan ook. Zij kunnen jou het gevoel geven dat je er nog altijd bijhoort, dat je gewoon één van hen bent. Vaak zorgen lange revalidaties of gewoon de angst ervoor dat je het sociaal contact verliest. Na een verkeersongeval geven mensen vaak aan dat ze dit het ergste vinden van de hele situatie. Logisch ook, want niemand gaat graag alleen door het leven. Het vraagt een zekere inspanning, maar dat is met zoveel dingen. We willen dan ook dat vrienden of vriendengroepen zich engageren om dit taboe mee helpen te doorbreken. We moeten op een plezierige en positieve manier dit heikel thema onder de aandacht brengen en er samen iets aan doen. Join us!